omuz atmak

fotoğraf: edgar j. ediza

"hadi bir omuz atalım"

çocukken ilk duyduğumda şaşkınlıkla ikocaman adamların çamura saplanan kamyona koşuşmalarını izlerken omuzlarını çıkarıp nereye atacaklarını merak etmiştim.

eskiden sokakta daha çok duyardım bu cümleyi. gittikçe azaldı sesler. yalnızlık vermedikçe büyüyor gibi. istemekten çekinir oluyor insan yalnızlaştıkça. yalnız hissetmiyorsan sokakta tanımadığında seninledir. omzunu koyar gerektiğinde.

bu gün iyi hissetmemi sağlayan güzel insanlarla sarılıydı etrafım. omuz atmaya geldiler. sanatçımız bir çok talepte bulundu, herkes koşarak büyük bir gayretle, içtenlikle yerine getirdi. iş bittiğinde yüzlerdeki gülümseme sanki şu omzumda boş onu nereye dayayalım der gibiydi. teşekkür ederim arkadaşlarım.

biliyorum ki siz de benden istersiniz.