konstantin kavafis

uzun bir aradan sonra -aslında planladığım güzel bir sürpriz ile yazmaya başlamaktı- dün (perşembe) yaşadığım deneyimi paylaşarak yazmaya başlıyorum.

çocukluğumdan bu yana yapmayı çok isteğim fotoğraf öğrenme çabamı akademik boyuta taşıma arzum küçük bir talihsizlik -dikkatsizlik demek daha doğru olacak- sonucu olumsuz sonuçlandı. mimar sinan üniversitesi fotoğraf bölümü giriş sınavının ikinci basamağında yanıtlarda sıra kaydırmam sonucu yeterli puanı alamadım.

cansu

fotoğraf: irfan yüksel

ÇOCUKSUN SEN / I

Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu                                      .

omuz atmak

fotoğraf: edgar j. ediza

"hadi bir omuz atalım"

çocukken ilk duyduğumda şaşkınlıkla ikocaman adamların çamura saplanan kamyona koşuşmalarını izlerken omuzlarını çıkarıp nereye atacaklarını merak etmiştim.

eskiden sokakta daha çok duyardım bu cümleyi. gittikçe azaldı sesler. yalnızlık vermedikçe büyüyor gibi. istemekten çekinir oluyor insan yalnızlaştıkça. yalnız hissetmiyorsan sokakta tanımadığında seninledir. omzunu koyar gerektiğinde.

bu gün iyi hissetmemi sağlayan güzel insanlarla sarılıydı etrafım. omuz atmaya geldiler. sanatçımız bir çok talepte bulundu, herkes koşarak büyük bir gayretle, içtenlikle yerine getirdi. iş bittiğinde yüzlerdeki gülümseme sanki şu omzumda boş onu nereye dayayalım der gibiydi. teşekkür ederim arkadaşlarım.

biliyorum ki siz de benden istersiniz.

ilge

bu gün yaşam dolu bir arkadaşımı daha kaybettim. hoşçakal ilge.

üzülüyorsun, için acıyor elbet. öte yandan normalleşiyor yaşanmışlığının içinde. ama en çok korkusuzlaştırıyor yaşadıklarına ve yaşayacaklarına karşı. ne olacak ki, en fazla ölürsün. ve sadeleştiriyorum düşüncelerimi ve yaşantımı. bu gece yastığıma başımı koyarken biliyorum yarınki dertler dert değil.

"canımıniçi" söz aldı benden; hiçbir yere yitip gitmeyeceğim. ve olup bitenlerin iyi taraflarını görüp düşüneceğim.

büyümek gerek

illüstrasyon: bruno amadio

şimdiki ben; çocukken başkaları tarafından yaratılan ben. vedalaşmanın vakti geldi çocuk benle.

kendi yarattığım adam kendi adımları ile yol almalı. ağır gelecek, zor gelecek, acı verecek.

hoşçakal...

...

çünkü her şey eskiye kaldı, anılar bile
her şey, ama her şey eskiye kaldı
vakit yok bir daha yemyeşil eylül tramvaylarına.

...

e. cansever